در سمنان رژیم آخوندی اقدامات سركوبگرانه خود را به بهانه آخوند ساخته مبارزه با بدحجابی, افزایش داده و آن را در دستور كار خود قرار داده است. پاسدار علی رضا طاهری سركرده انتظامی رژیم در سمنان با اعلام این خبر گفت:برخورد شدید با بدحجابی در دستور كار پلیس است و سعی می‌شود با اجرای مطلوب طرح ارتقای امنیت اخلاقی برخورد قانونی و قاطعی صورت گیرد.
وی كه در جمع خبرنگاران حكومتی صحبت می كرد افزود: تأمین امنیت اخلاقی در جامعه یكی از مأموریت‌های مهم و اولویت‌دار نیروی انتظامی است كه روحانیان استان از این طرح حمایت كردند.

موج دستگيرى‌ها در تهران همچنان ادامه دارد

سركوب زنان در طرح موسوم به مبارزه با بد‌حجابى

مأموران سركوبگر نیروی انتظامی رژیم در تهران در چارچوب طرح سركوبگرانه موسوم به مبارزه با بدحجابی طی 48ساعت گذشته 10 هزار و 159 نفر مورد بازجویی خیابانی قرار داده و 128 نفر را دستگیر كردند.
مزدوران رژیم آخوندی همچنین 55خودرو را به بهانه بدحجابیِ سرنشینانِ آن توقیف كرده و 84واحد صنفی را به بهانه فروش لباس نامناسب پلمب كردند.
پاسدار مهدی احمدی از سركردگان انتظامی تهران بزرگ در مصاحبه با خبرگزاری حكومتی فارس ضمن ارائه این آمار سركوبگرانه طی 48ساعت گذشته گفت: پلیس با جدیت برخورد و مبارزه با هنجارشكنان جامعه را ادامه می‌دهد.

 

بعضیها برای پوشش زن ریشه اقتصادی قائل شده گفته‏اند حریم و پوشش یادگارعهد مالکیت و تسلط مرد است.مردان به خاطر اینکه از وجود زنان بهره اقتصادی‏ببرند و آنها را مانند بردگان استثمار کنند،آنها را در خانه‏ها نگه می‏داشتند،و برای‏اینکه فکر زن را قانع کنند که خود به خود از خانه بیرون نرود و بیرون رفتن را کار بدی‏بداند فکر حجاب و خانه نشینی را خلق کردند.

گویندگان این سخن سعی کرده‏اند مسائل دیگری از قبیل نفقه و مهر را نیزبر اساس مالکیت مرد نسبت‏به زن توجیه کنند.

در کتاب انتقاد بر قوانین اساسی و مدنی ایران صفحه‏27 می‏نویسد:

«هنگامی که قانون مدنی ایران تدوین شد هنوز از برده‏فروشی در بعضی از نقاطدنیا اثری به جا بود و در ایران نیز با اینکه این کار علی الظاهر از میان رفته بود ولی‏باز در مغز قانونگذاران آثاری از برده فروشی و آزار به زیردستان وجود داشت. زن‏را در آن دوره چون‏«مستاجره‏»می‏پنداشتند.زن حق نداشت‏با مردان نشست وبرخاست کند و در اجتماعات راه یابد و به مقامات دولتی برسد.اگر صدای زن رانامحرم می‏شنید آن زن بر شوی خود حرام می‏شد.خلاصه مردان آن دوره زن را چون ابزاری می‏دانستند که کار او منحصرا رسیدگی به امور خانه و پروردن فرزندبود و هنگامی که این ابزار می‏خواست از خانه بیرون برود او را سر تا پا در چادری‏سیاه می‏پیچانیدند و روانه بازار یا خیابان می‏کردند.»

علائم و نشانه‏های افترا و غرض و مرض از تمام این نوشته پیداست.کی و کجاچنین قاعده‏ای وجود داشت که اگر صدای زن را نامحرم می‏شنید بر شوی خود حرام‏می‏شد؟آیا در جامعه‏ای که دائما سخنرانان مذهبی‏اش از بالای منابر خطابه زهرای‏مرضیه را در مسجد مدینه و خطابه‏های زینب کبری را در کوفه و شام به گوش مردم‏می‏رسانند ممکن است چنین فکری در میان مردم آن جامعه پیدا شود؟!کی و کجا زن‏در ایران اسلامی برده مرد بوده است؟همه می‏دانند که در خانواده‏های مسلمان بیش ازآنکه زن در خدمت مرد باشد مرد به حکم وظیفه اسلامی در خدمت زن بوده وسیله‏آسایش او را فراهم می‏کرده است.زن در خانواده‏هایی مورد اهانت و تحقیر و ظلم‏قرار گرفته که روح اسلامی در آن خانواده‏ها نبوده یا ضعیف بوده است.

عجبا!می‏گوید:«زن حق نداشت که با مردان نشست و برخاست کند.»من‏می‏گویم:بر عکس،در محیطهای پاک اسلامی این مرد بود که حق نداشت در نشست وبرخاست‏ها از زن بیگانه بهره‏برداری کند.این مرد است که همواره حرص می‏ورزد که‏زن را وسیله چشم چرانی و کامجویی خود قرار دهد.هیچ گاه مرد به طبع خود مایل‏نبوده حائلی میان او و زن وجود داشته باشد و هر وقت که این حائل از میان رفته آن که‏برنده بوده مرد بوده است و آن که باخته و وسیله شده زن.امروز که مردان موفق شده‏اندبا نامهای فریبنده‏«آزادی‏»و«تساوی‏»و غیره این حائل را از میان ببرند زن را درخدمت کثیف‏ترین مقاصد خویش گرفته‏اند.بردگی زن،امروز به چشم می‏خورد که‏برای تامین منافع مادی یک مرد در یک مؤسسه تجارتی خود را صد قلم برای جلب‏مشتری مرد می‏آراید و به صورت‏«مانکن‏»درمی‏آید و شرف خود را در ازاء چندرغازحقوق می‏فروشد.

این نشست و برخاست‏ها که امثال این نویسنده آرزوی آن را می‏کنند جزبهره‏کشی مرد و بهره‏دهی زن مفهومی ندارد. همه می‏دانند نشست و برخاست‏ها درمحیطهای پاک که موضوع بهره‏کشی مرد از زن در میان نبوده است هیچ گاه در جامعه‏اسلامی ممنوع نبوده است.

نویسنده همین کتاب،تاریخ روابط زن و مرد را از نظر جامعه شناسی به چهاردوره تقسیم می‏کند:

دوره اول مرحله طبیعی و اشتراکی اولیه که زن و مرد بدون هیچ گونه قید و شرطی‏با هم خلطه و آمیزش داشته‏اند.در این دوره به عقیده این نویسنده اساسا زندگی‏خانوادگی وجود نداشته است.

دوره دوم دوره تسلط مرد است.در این دوره مرد بر زن غلبه کرده خود را مالک‏او دانسته او را همچون ابزاری در دمت‏خود درآورده است.حجاب یادگار این دوره‏می‏باشد.

دوره سوم مرحله قیام و اعتراض زن است.در این مرحله زنان از ناسازگاری‏مردان به ستوه آمدند و در مقابل مظالم آنها ابتدا مقاومت کردند و چون دریافتند که‏طبیعت‏خشن مردان به این آسانی حاضر نیست‏حق آنها را رعایت کند به منظوراحقاق حق خود متدرجا علیه مردان طغیان کردند،اتحادیه‏ها تشکیل دادند،به وسیله‏مطبوعات و کنفرانسها و دسته‏بندی‏ها با مردان مبارزه کردند.ضمنا چون دریافتند که‏زورگویی مردان نتیجه تربیت ناسالم عهد کودکی و مخصوصا تبعیض بین پسران ودختران است در رفع نقایص آموزش و پرورش عمومی کوشیدند.

دوره چهارم مرحله تساوی حقوق زن و مرد است و به دوره اول شباهت کامل‏دارد.این دوره از اواخر قرن نوزدهم شروع شده،هنوز در همه جا استقرار نیافته است.

از نظر این منطق،پوشش زن عبارت است از زندانی شدن زن به دست مرد،وعلت اینکه مرد زن را اینچنین اسیر می‏کرده این است که می‏خواسته هر چه بیشتر ازوجود او بهره اقتصادی ببرد.

بررسی

تقسیم تاریخ روابط زن و مرد به چهار دوره به نحوی که ذکر شد تقلید نارسایی‏است از آنچه پیروان کمونیزم درباره ادوار تاریخی زندگی بشر از نظر عوامل اقتصادی‏که به عقیده آنها زیر بنای همه پدیده‏های اجتماعی است ذکر کرده‏اند.آنها می‏گویندادوار تاریخی بشر عبارت است از دوره اشتراک اولیه،دوره ملوک الطوایفی،دوره‏سرمایه‏داری و دوره کمونیزم و اشتراک ثانوی که شباهت کامل به دوره اشتراک اولیه‏دارد.

آنچه درباره ادوار زندگی زن در کتاب سابق الذکر آمده کپیه‏ای است از آنجا ولی‏کپیه‏ای که به هیچ حسابی درست درنمی‏آید.به عقیده ما چنین دوره‏هایی در زندگی‏زن هرگز نبوده است و امکان نداشته وجود داشته باشد.همان دوره اولی که به عنوان‏اشتراک اولیه معرفی می‏کند،از لحاظ تاریخی جامعه شناسی به هیچ وجه مورد تصدیق‏نیست.جامعه شناسی تاکنون نتوانسته است قرینه‏ای به دست‏بیاورد که دوره‏ای بربشر گذشته که زندگی خانوادگی وجود نداشته است.به عقیده مورخین،دوره‏مادر شاهی بوده است ولی دوره کمونیزم جنسی نبوده است.ما درباره این ادوارنمی‏خواهیم به تفصیل بحث کنیم،کافی است درباره خود این مدعا که می‏گویندپوشش زن معلول مالکیت مرد نسبت‏به زن است‏بحث کنیم و آن را مورد بررسی قراردهیم:

ما این جهت را که در گذشته مرد به زن به چشم یک ابزار می‏نگریست و از اوبهره‏کشی اقتصادی می‏کرد،به صورت یک اصل کلی حاکم بر همه اجتماعات گذشته‏قبول نداریم.علائق عاطفی زوجیت هرگز اجازه نمی‏داده که مردان به صورت یک‏«طبقه‏»زیردست‏بر زنان به صورت یک‏«طبقه‏»زیردست‏حکومت کنند،آنان رااستثمار نمایند;همچنانکه معقول نیست فرض کنیم در دوره‏های گذشته پدران ومادران به عنوان یک‏«طبقه‏»بر فرزندان به عنوان یک‏«طبقه‏»دیگر حکومت و آنها رااستثمار می‏کرده‏اند.علائق عاطفی والدین و فرزندان همواره مانع چنین چیزی بوده‏است.علائق زوجین به یکدیگر، حتی در اجتماعات گذشته،بیشتر عاطفی و عشقی‏بوده و زن با نیروی جاذبه و جمال خود بر قلب مرد حکومت کرده او را در خدمت‏خودگرفته است.مرد به میل و رغبت‏خود نان‏آور زن شده و راضی شده او با خیال راحت‏به خود برسد و مایه تسکین قلب و ارضای عاطفه عشقی او باشد;همچنانکه با میل ورغبت‏خود،زن را در پشت جبهه جنگ برده خود به وظیفه سربازی و فداکاری و دفاع‏از زن و فرزند قیام کرده است.

در عین حال انکار نمی‏کنیم که مرد در گذشته،هم به زن ظلم کرده و هم به فرزند،و از هر دوی اینها بهره‏کشی اقتصادی کرده است;همچنانکه به خود نیز ستم کرده‏است.مرد به علت جهالت و تعصبهای بیجا(نه به قصد استثمار و بهره‏کشی) هم به خودظلم کرده هم به زن و فرزند.مرد در گذشته از لحاظ اقتصادی،هم در خدمت زن بوده‏هم از او بهره‏کشی اقتصادی کرده است.هر وقت طبیعت مرد به سوی خشونت گراییده عشق و عاطفه در وجودش ضعیف شده،از زن به صورت یک ابزار اقتصادی استفاده‏کرده است.ولی این را به صورت یک اصل کلی حاکم بر تمام جوامع ما قبل[قرن] نوزدهم نمی‏توان ذکر کرد.

تجاوز به حقوق واقعی زن،استثمار زن،خشونت نسبت‏به او منحصر به ما قبل‏قرن‏19 نیست.در قرن نوزدهم و بیستم حقوق واقعی زن کمتر از گذشته پایمال نشده‏است.منتها چنانکه می‏دانیم از مشخصات این قرن این است که روی مقاصداستثمارگرانه سرپوشی از مفاهیم انسانی گذاشته می‏شود.

سخن ما درباره اسلام است.آیا اسلام در دستورات خود درباره پوشش و حریم‏میان زن و مرد چه هدف و منظوری داشته است؟آیا خواسته است زن را از لحاظ‏اقتصادی در خدمت مرد قرار دهد؟!

قدر مسلم این است که حجاب در اسلام بدین منظور نیست.اسلام هرگز نخواسته‏مرد از زن بهره‏کشی اقتصادی کند، بلکه سخت‏با آن مبارزه کرده است.اسلام با قطعیت‏تامی که به هیچ وجه قابل مناقشه نیست،اعلام کرده است که مرد هیچ گونه حق استفاده‏اقتصادی از زن ندارد.این مساله که زن استقلال اقتصادی دارد از مسلمات قطعی‏اسلام است.کار زن از نظر اسلام متعلق به خود اوست.زن اگر مایل باشد،کاری که درخانه به وی واگذار می‏شود مجانا و تبرعا انجام می‏دهد،و اگر نخواهد،مرد حق ندارداو را مجبور کند.حتی در شیر دادن به طفل با اینکه زن اولویت دارد،اولویت او موجب‏سقوط حق اجرت او نیست،یعنی اگر زن بخواهد فرزند خود را در مقابل مبلغی فرضایکهزار ریال در ماه شیر بدهد و زن بیگانه‏ای هم به همین مبلغ حاضر است‏شیر بدهدپدر باید اولویت زن را رعایت کند.فقط در صورتی که زن مبلغ بیشتری مطالبه می‏کندمرد حق دارد طفل را به دایه‏ای که اجرت کمتری می‏گیرد بسپارد.زن می‏تواند هر نوع‏کاری همین قدر که فاسد کننده خانواده و مزاحم حقوق ازدواج نباشد برای خودانتخاب کند و درآمدش هم منحصرا متعلق به خود اوست.

اگر اسلام در حجاب،نظر به استثمار اقتصادی زن داشت‏بیگاری زن را برای مردتجویز می‏کرد;معقول نیست که از یک طرف برای زن استقلال اقتصادی قائل شود و ازطرف دیگر حجاب را به منظور استقلال و استثمار زن وضع کند.

پس اسلام چنین منظوری نداشته است.

حسادت

ریشه دیگری که برای پیدا شدن حجاب ذکر کرده‏اند جنبه اخلاقی دارد.در اینجانیز مانند نظریه سابق علت پدید آمدن حجاب را تسلط مرد و اسارت زن معرفی‏کرده‏اند،با این فرق که در اینجا برای تسلط جویی مرد به جای ریشه اقتصادی ریشه‏اخلاقی ذکر شده است;گفته‏اند علت اینکه مرد زن را بدین شکل اسیر نگه می‏داردحس خودپرستی و حسادت وی نسبت‏به مردان دیگر است.مرد نمی‏خواهد و رشک‏می‏برد که مردان دیگر و لو با نگاه کردن یا همسخن شدن از زنی که تحت اختیار اوست‏استفاده کنند.

به عقیده این دسته،قوانین دینی و مذهبی با اینکه در جاهای دیگر باخودخواهیها و خودپرستیها مبارزه کرده است در اینجا بر عکس عمل کرده روی این‏خودخواهی مردان صحه گذاشته منظور آنها را تامین کرده است.

برتراند راسل می‏گوید:بشر توانسته است تا حدی در مورد مال و ثروت برخودخواهی و بخل غالب گردد ولی در مورد زن نتوانسته است‏بر این خودخواهی‏تسلط پیدا کند.از نظر راسل‏«غیرت‏»صفت ممدوحی نیست و ریشه آن نوعی بخل وامساک است.

مفهوم سخن راسل این است که اگر بذل و بخشش در مورد ثروت خوب است در مورد زن هم خوب است.چرا بخل و امساک و حسادت در مورد مال نکوهیده و درمورد زن ستوده است؟چرا نان و سفره داشتن و نمک خود را خورانیدن از لحاظ‏اخلاق اقتصادی مورد تمجید و ستایش است و همین بذالی و گذشت و کام دیگران راشیرین کردن در اخلاق جنسی مذموم است؟به عقیده امثال راسل این تفاوت علت‏معقولی ندارد،اخلاق نتوانسته است در مورد امور جنسی بر خودخواهی وتسلط جویی بشر غلبه کند،بر عکس تسلیم خودپرستی شده همان رذیله را به نام‏«غیرت‏»از طرف مرد و به نام‏«عفاف‏»و«حجاب‏»از طرف زن تحت عنوان‏«اخلاق‏حسنه‏»پذیرفته است.

بررسی

از نظر ما در مرد تمایل به عفاف و پاکی زن وجود دارد،یعنی مرد رغبت‏خاصی‏دارد که همسرش پاک و دست نخورده باشد، همچنانکه در خود زن نیز تمایل خاصی‏به عفاف وجود دارد.البته در زن تمایل به اینکه شوهر با زن دیگر رابطه و آمیزش‏نداشته باشد نیز وجود دارد ولی این تمایل به عقیده ما ریشه دیگری دارد مغایر باریشه تمایل مشابهی که در مرد است.آنچه در مرد وجود دارد غیرت است و یاآمیخته‏ای است از حسادت و غیرت،ولی آنچه در زن وجود دارد صرفا حسادت‏است.

ما فعلا درباره لزوم عفاف مرد و ارزشش از نظر خودش و از نظر زن بحث‏نمی‏کنیم.

سخن ما فعلا درباره حسی است که در مرد وجود دارد و به نام‏«غیرت‏»نامیده‏می‏شود که:اولا آیا غیرت همان حسادت است که تغییر اسم داده است‏یا چیز دیگری‏است؟ثانیا آیا ریشه پوشش و حجاب اسلامی احترام به حس غیرت مرد ست‏یاجهات دیگری منظور است؟

اما قسمت اول:ما معتقدیم که حسادت و غیرت دو صفت کاملا متفاوت‏اند و هرکدام ریشه‏ای جداگانه دارد.ریشه حسادت خودخواهی و از غرایز و احساسات‏شخصی می‏باشد ولی غیرت یک حس اجتماعی و نوعی است و فایده و هدفش‏متوجه دیگران است.

غیرت،نوعی پاسبانی است که آفرینش برای مشخص بودن و مختلط نشدن نسلها در وجود بشر نهاده است.سر اینکه مرد حساسیت فوق العاده در جلوگیری ازآمیزش همسرش با دیگران دارد این است که خلقت ماموریتی به او داده است تا نسب‏را در نسل آینده حفظ کند.این احساس مانند احساس علاقه به فرزند است.همه کس‏می‏داند که فرزند چقدر رنج و زحمت و هزینه برای پدر و مادر دارد.اگر علاقه مفرطبشر به فرزند نبود احدی اقدام به تناسل و حفظ نسل نمی‏کرد.اگر حس غیرت هم درمرد نمی‏بود که محل بذر را همیشه حفاظت و پاسبانی کند.رابطه نسلها با یکدیگر به‏کلی قطع می‏شد، هیچ پدری فرزند خود را نمی‏شناخت و هیچ فرزندی پدر خود رانمی‏دانست کیست.قطع این رابطه،اساس اجتماعی بودن بشر را متزلزل می‏سازد.

پیشنهاد اینکه انسان به عنوان مبارزه با خودخواهی غیرت را کنار بگذارددرست مثل این است که پیشنهاد شود غریزه علاقه به فرزند را بلکه به طور کلی مطلق‏حس ترحم و عاطفه انسانی را به عنوان اینکه یک میل نفسانی است ریشه کن کنیم; در صورتی که این یک میل نفسانی در درجات پایین حیوانی نیست‏بلکه یک احساس‏عالی بشری است.

علاقه به حفظ نسل در زن هم وجود دارد،ولی در آنجا احتیاج به پاسبان نیست،زیرا انتساب فرزند به مادر همیشه محفوظ است و اشتباه پذیر نیست.از اینجا می‏توان‏فهمید که حساسیت زن در منع آمیزش شوهر با دیگران،ریشه‏ای غیر از حساسیت مرددر این مساله دارد.احساس زن را می‏توان ناشی از خودخواهی و انحصار طلبی‏دانست ولی احساس مرد چنانکه گفتیم جنبه نوعی و اجتماعی دارد.ما منکر حس‏حسادت و انحصار طلبی مرد نیستیم.ما مدعی هستیم که فرضا مرد حسادت خود را بانیروی اخلاقی از میان ببرد یک نوع حس اجتماعی در او وجود دارد که اجازه‏نمی‏دهد با آمیزش همسرش با مردان دیگر موافقت کند.ما مدعی هستیم‏منحصر شناختن علت‏حساسیت مرد به حس حسادت که یک انحراف اخلاقی فردی‏است اشتباه است.

در برخی از روایات نیز بدین موضوع اشاره شده است که آنچه در مردان است‏غیرت است و آنچه در زنان است‏حسادت.

برای توضیح این مطلب می‏توان یک نکته را افزود و آن این است که زن همیشه‏می‏خواهد مطلوب و معشوق مرد باشد. جلوه‏گریها،دلبریها و خودنماییهای زن همه‏برای جلب نظر مرد است.زن آنقدر که می‏خواهد مرد را عاشق دلخسته خویش کند طالب وصال و لذت جنسی نیست.اگر زن نمی‏خواهد که شوهرش با زنان دیگرآمیزش داشته باشد به این جهت است که می‏خواهد مقام معشوق بودن و مطلوب بودن‏را خاص خود کند.ولی در مرد چنین احساسی وجود ندارد. این گونه انحصار طلبی درسرشت مرد نیست.لهذا اگر مانع آمیزش زنش با مردان دیگر است،ریشه‏اش همان‏حراست و نگهبانی نسل است.

زن را با ثروت هم نباید قیاس کرد.ثروت با مصرف کردن از بین می‏رود و لذامورد تنازع و کشمکش واقع می‏شود و حس انحصار طلبی بشر جلو استفاده دیگران رامی‏گیرد.ولی کامجویی جنسی یک نفر مانع استفاده دیگران نیست.در اینجا مساله‏انبار کردن و احتکار مطرح نیست.

انسان این حالت را دارد که هر چه بیشتر در گرداب شهوات شخصی فرو رود وعفاف و تقوا و اراده اخلاقی را از کف بدهد احساس‏«غیرت‏»در وجودش ناتوان‏می‏گردد.شهوت پرستان از اینکه همسران آنها مورد استفاده‏های دیگران قرار بگیرندرنج نمی‏برند و احیانا لذت می‏برند و از چنین کارهایی دفاع می‏کنند.برعکس،افرادی که با خودخواهیها و شهوات نفسانی مبارزه می‏کنند و ریشه‏های حرص و آز وطمع و ماده‏پرستی را در وجود خود نابود می‏کنند و به تمام معنی‏«انسان‏»و«انساندوست‏»می‏گردند و خود را وقف خدمت‏به خلق می‏کنند و حس خدمت‏به نوع‏در آنان بیدار می‏شود،! چنین اشخاصی غیورتر و نسبت‏به همسران خود حساسترمی‏گردند.این گونه افراد حتی نسبت‏به ناموس دیگران نیز حساس می‏گردند،یعنی‏وجدانشان اجازه نمی‏دهد که ناموس اجتماع مورد تجاوز قرار گیرد.ناموس اجتماع‏ناموس خودشان می‏شود.

علی علیه السلام جمله عجیبی دارد.می‏فرماید:«ما زنی غیور قط‏» ⁽¹⁷⁾ یعنی هرگز یک‏انسان شریف و غیور زنا نمی‏کند. نفرموده است:انسان حسود زنا نمی‏کند،بلکه فرمودانسان غیور زنا نمی‏کند،چرا؟برای اینکه غیرت یک شرافت انسانی و یک حساسیت‏انسانی است نسبت‏به پاکی و طهارت جامعه.انسان غیور همان طور که راضی‏نمی‏شود دامن ناموس خودش آلوده گردد،راضی نمی‏شود دامن ناموس اجتماع هم‏آلوده شود;زیرا غیرت غیر از حسادت است;حسادت یک امر شخصی و فردی و ناشی از یک سلسله عقده‏های روحی است،اما غیرت یک احساس و عاطفه نوع‏بشری است.

این خود دلیل است که‏«غیرت‏»از خودپرستی ناشی نمی‏شود،احساس خاصی‏است که قانون خلقت‏برای تحکیم اساس زندگی خانوادگی که یک زندگی طبیعی‏است نه قراردادی،ایجاد کرده است.

و اما اینکه آیا نظر اسلام درباره حجاب و پوشش احترام گزاردن به حس غیرت‏مرد است‏یا نه؟

جواب این است که بدون شک اسلام همان فلسفه‏ای که در حس غیرت هست‏یعنی حفاظت پاکی نسل و عدم اختلاط انساب را منظور نظر دارد،ولی علت‏حجاب‏اسلامی منحصر به این نیست.در بخش بعد که تحت عنوان‏«فلسفه پوشش و حجاب‏در اسلام‏»بحث‏خواهیم کرد،این مطلب را توضیح خواهیم داد.